Saturday 25 October 2014

Ταινία: The Thirteenth Floor

«Εννοείς ότι υπάρχει και άλλος κόσμος πάνω από αυτόν εδώ;»

H αρχαία παράδοση της Ανατολικής φιλοσοφίας διδάσκει μια βασική αρχή, oτι ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι μια «Μάγια» δηλαδή μια πλάνη , μια ψευδαίσθηση. Όλα γύρω μας καλύπτονται από ένα πέπλο, το οποίο είναι η αιτία για την οποία ο άνθρωπος ποτέ δεν φτάνει να αγγίξει την Αλήθεια. Ένας από τους λόγους που τον εμποδίζουν σε αυτή την γνώση είναι το ότι ο άνθρωπος μπορεί να αντιληφθεί μόνο συγκεκριμένες διαστάσεις, μια και δεν έχει αναπτύξει ακόμη αισθήσεις για άλλες διαστάσεις. Έπειτα ο νους, που τόσο έχει «θεοποίηση» ο άνθρωπος, δεν μπορεί από μόνος του να τον οδηγήσει στην αλήθεια, θα χρειαστεί και άλλα εργαλεία.


Από την άλλη πλευρά όμως , η σύγχρονη επιστήμη έφτασε πολύ κοντά στην «έκπληξη» στο «δέος» ,μπροστά σε αυτό που μπορεί τελικά να υπάρχει «εκεί έξω» ή «εκεί μέσα» (εξαρτάται από την οπτική γωνία). Ένα παράδειγμα είναι η συνειδητοποίηση της σχέσης μικρόκοσμου και μακρόκοσμου. Γιατί είναι τόσο όμοια η δομή ενός ατόμου (με τον πυρήνα και ηλεκτρόνια) και η δομή ενός ηλιακού συστήματος; Εύλογα από τέτοιου είδους συγκρίσεις  γεννιούνται ερωτήσεις φιλοσοφικής αναζήτησης. «Τι είναι τελικά ο άνθρωπος;», «η ποιους σκοπούς εξυπηρετεί η δημιουργία του;» , «ποιος τον δημιούργησε;», και «ποιος τελικά δημιούργησε τον Θεό;».


Στην συγκεκριμένη ταινία οι απαντήσεις  παρουσιάζονται με έναν πoλύ  ανορθόδοξο τρόπο και πέρα από τις καθιερωμένες και παγιωμένες θρησκευτικές πεποιθήσεις που γνωρίζουμε. Εδώ  οι απαντήσεις συνδέονται με την εποχή που διανύουμε, την εποχή της τεχνολογίας. Κάθε άνθρωπος έχει τους περιορισμούς του. Με αυτόν τον τρόπο ζει εγκλωβισμένος μέσα σε έναν κόσμο του οποίου τα όρια δεν μπορεί να υπερβεί . Είναι τα όρια που του έχει ορίσει ο ίδιος ο δημιουργός του.

Συνήθως σε κάθε μύθο, ο Ήρωας είναι αυτός που καταφέρνει να σπάσει τα όρια, έτσι λοιπόν και εδώ. Όταν κάποια στιγμή όμως καταφέρει να σπάσει λοιπόν αυτά τα όρια και «να φάει από το μήλο της γνώσης», τότε «σοκάρετε» από την αλήθεια,απογοητεύεται από την μικρότητα της ύπαρξής του. (Δεν είναι τυχαίο που η πρώτη πρόταση η οποία ακούγεται στην ταινία είναι «η άγνοια είναι ευτυχία»). Μέσα στην έκπληξή του αυτή ανακαλύπτει ότι όλο αυτό που αυτός διαισθανόταν ως ύπαρξη δεν ήταν τίποτε άλλο από μια ψευδαίσθηση. Καθώς αναρωτιέται πως δεν τα είχε καταλάβει όλα αυτά και πως είναι δυνατόν να πιστεύει σε ένα ψέμα έρχεται να του απαντήσει ο ίδιος ο δημιουργός του με λόγια σύγχρονης τεχνολογίας: «δεν σε είχα προγραμματίσει για να γνωρίσεις την αλήθεια».


Παρόλα αυτά καθώς η ταινία φτάνει στο τέλος της αφήνει ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα. Αυτό που θα σώσει τελικά την ύπαρξη αυτού του όντος και θα του δώσει μια αληθινή διάσταση είναι η αυτό-υπέρβαση του. Η επιστροφή της συνείδησης στην πηγή της δημιουργίας και της εκπόρευσής της, με άλλα λόγια, στην ένωση-ταύτιση με το αρχέτυπό της. Ο Ήρωας μας, σαν ένας άλλος ήρωας που είχε κατακτήσει με πολύ κόπο τον Όλυμπο, αφήνει στις μετριότητες την


πίστη ότι ευτυχία είναι η άγνοια, ώσπου κάποια στιγμή και σε αυτές να γεννηθεί η αμφιβολία ...




Κοινωνικά Δίκτυα

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...